Een crowdfundcampagne
van Architectuurcentrum
Amsterdam
Amstelhof
M. Zwols

Amstelhof

Tijdens mijn studie architectuur in Delft was ik gegrepen door de theoriën van de Tuinstad, eind 19e eeuw een revolutionair model voor stedelijke ontwikkeling. De tuinstad verenigt de voorzieningen in de grote stad en het ritme en de rust van een plattelandsgemeenschap.

Stedenbouwkundige Cornelis van Eesteren borduurde in de jaren twintig voort op het tuinstad-idee in het Algemeen Uitbreidingsplan voor Amsterdam. Het Amstelhofcomplex is representatief voor de architectuur van de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. De woonblokken zijn gebouwd volgens het Nemavo-Airey-systeem en het zijn momenteel de beste bewaard gebleven voorbeelden van de moderne en goedkope bouwmethodes die toegepast werden om de na-oorlogse woningnood te verlichten. Gebruikmakend van het al in 1934 vastgestelde uitbreidingsplan voor Amsterdam (het UAP van Van Eesteren) wilde men in 10 jaar 50.000 woningen neerzetten. In Amsterdam-Zuid werden de woonblokken verder uit elkaar gezet dan in Noord en West, en zo ontstond een groene, open wijk: Amstelhof.

Toen ik na mijn studie in Amsterdam ging wonen en terecht kwam in Amstelhof ging ik ervaren hoe fijn het is om te wonen in deze wijk. De zachte overgangen van openbaar naar privé, de lichte woningen en de gemeenschappelijke binnentuin waar in de zomer actief wordt gebarbecued, geborreld en gespeeld door de omwonende kinderen, maken deze plek tot een oase van rust midden in de dynamiek van Amsterdam.

Deel dit verhaal op Facebook
Lees uw verhaal en die van andere Amsterdammers